انّ الّذین یتلون كتاب الله و اقاموا الصّلوه و انفقوا ممّا رزقناهم سرّاً و علانیهً یرجون تجارهً لن تبور.
كسانی كه كتاب الهی را تلاوت می‌كنند و نماز را برپا می‌دارند و از آنچه به آنها روزی داده‌ایم پنهان و آشكار انفاق می‌كنند تجارت پر سودی را امید دارند كه نابودی و كساد در آن نیست.« فاطر ، 29»
از آنجا كه در آیات گذشته به مقام خوف و خشیّت عالمان اشاره شده بود.
در آیه مورد بحث به مقام امید و رجا آنها اشاره می‌كند چرا كه گفتیم:
تنها به وسیله‌ دو بال است كه انسان می‌تواند به اوج آسمان سعادت پرواز كنند، و مسیر تكامل را طی نماید، ‌نخست می‌فرماید:
1ـ كسانی كه كتاب الهی را تلاوت می‌كنند.
2ـ و نماز را برپا می‌دارند و از آنچه به آنها روزی داده‌ایم در پنهان و آشكار انفاق می‌كنند.
عملی كه از یك سو انسان را به خدا پیوند دهد مظهر آن نماز است.
با توجّه به آنچه در این آیه و آیه پیشین آمد. چنین نتیجه می‌گیریم كه علمای راستین دارای این صفاتند.
از نظر روحی قلبشان مملوّ از خشیّت و ترس آمیخته با عظمت خداست.
از نظر گفتار زبانشان به تلاوت آیات خدا مشغول است.
از نظر عمل روحی و جسمی نماز می‌خوانند و او را عبادت می‌كنند.
از نظر عمل مالی از آنچه دارند در آشكار و پنهان انفاق می‌نمایند.
آنها كه نماز را برپا می‌دارند و انفاق در راه خدا می‌كنند امید و علاقه به سرای دیگر دارند، چرا كه نیكیها را قبل از خود فرستاده‌اند و مایلند به آن ملحق شوند.[1]
تلاوت كتاب به معنای خواندن قرآن است، كه خدای سبحان آن را ستوده.
و اقامه نماز به معنای برپا داشتن آن و محافظت در ترك نشدن آن است.[2]
در آیه بعد آمده كه آنها این اعمال صالح را انجام می‌دهند، خداوند هم اجر و پاداش كامل به آنها دهد و از فضلش بر آنها می‌افزاید كه او آمرزنده و شكور است.
آنها كه كتاب خدا را تلاوت می‌كنند و نماز را به استمرار انجام می‌دهند هر چه انجام می‌دهند به این منظور می‌كنند كه خدا پاداشهایشان را به طور كامل بدهد و چیزی از ثواب اعمال از ایشان فوت نشود.[3]
ـ خداوند پاداش نمازگزاران را هم در این دنیا و هم در آن دنیا می‌دهد.

 

 

 

[1] . نمونه، ج 18، ص 252.
[2] . المیزان ج 17 ـ 66
[3] . المیزان، ج 17 ـ 67.
برگرفته از سایت اندیشه قم